Vrijdag
Ik kan bijna niet geloven die snel ineens dit Camp dichterbij is gekomen! Pas zat ik nog in Azie, toen vierden we sinterklaas en kerst en whoppa, het is alweer zover! Heerlijk hoor, ik vind de Camps altijd helemaal leuk, en ook deze keer heb ik er weer flink zin in. Het is voor mij een dubbel speciale dag, want ik mocht vandaag met Marijn voor het eerst naar ons nieuwe apartementje gaan kijken. Dus heel vroeg op de ochtend stonden we al (met zeer charmante helm op!) op de ladder richting de tweede verdieping van het complex waar we over twee maandjes intrekken. Heel spannend allemaal!
Ondertussen reed Jennie vanuit Badhoevedorp onze richting op en aan het einde van de ochtend zaten we bepakt en bezakt in de auto richting Schaijk. We waren er klaar voor! Lea kwam meteen uit werk om ons te helpen met de voorbereidingen. De goodiebags moesten nog samengevoegd worden, de boodschappenlijst geoptimaliseerd en het huis heringericht met extra tafels. En daarna op weg naar de supermarkt! Drie karren wisten we vol te laden met drank, eten, snacks en nog meer lekkers...de mensen achter ons in de rij waren niet blij met ons! Snel pletterden we daarna alles in de auto om weer terug te gaan richting Schaijk, waar we ook al hadden vernomen dat de eerste dames waren langsgeweest om hun spullen af te droppen. Niet handig, zeker niet omdat we ook geen garanties kunnen geven dat we er op een bepaald tijdstip wel of niet zijn. Daar moeten we dus volgende keer helaas wat strenger in zijn vrees ik. Na het inladen van de koelkasten gingen we nog even op pad om wat te eten bij een sjiek tentje waar ze superlekkere pannenkoeken voor ons maakten, mmmm. Dat was meteen een goede bodem om de rest van de avond door te kunnen komen. Terug bij het huis aangekomen duurde het niet lang of alle deelneemsters druppelden binnen. Plekjes werden uitgekozen, bedden opgemaakt en scrapspullen uitgepakt. Het was weer een feest om te zien hoeveel leuke spullen iedereen bij zich had! Rond half acht, toen bijna iedereen goed gesettled was, startten we met het Camp en het vrijdagavondproject. Deze keer hadden we gekozen voor een chipboard mini-album met een binnenwerk dat aan boekbindringen hing. Helemaal zelf in elkaar te zetten en alles. De goodiebags bevatten papier en diecuts van Sassafras Lass (gesponsord door ScrapArt!), cardstock, lintjes, chipboard, bloemetjes, knoopjes, ringen en er is vast nog wel wat dat ik vergeet. Veel dames gingen meteen aan de slag met het boekje, wat superleuk was om te zien (altijd fijn als de mensen je project leuk vinden!). Vooral Jennies voorbeeldje met een überschetige uil voorop viel erg in de smaak.
Halverwege de avond trakteerde Cécile op heerlijke hapjes en hadden we een verrassingsbingo gepland! Lea bleek heel professioneel balletjes te kunnen draaien en bij elk nummer dat geroepen werd vlogen de Lions door de lucht. Hilariteit ten top natuurlijk! Zeker een aanrader voor een volgend Camp. Twee kadobonnen en drie winnaars later werd er weer hard doorgeknutseld. En het ging nog laat door, want het werd nacht voordat de meesten er erg in hadden. Toch rolde ik een beetje bijtijds mijn bedje in, want ’s ochtends moest er weer vroeg opgestaan worden!
Zaterdag
Tjeeminee, het was weer vroeg. Uurtje of half zeven schat ik. Een niet zo leuke verrassing was dat ik helemaal klaar stond om een douche te nemen, maar er geen water uitkwam. Vreemd, want de wastafels en keuken hadden geen problemen. Dat was minder feestelijk, en ik besloot toch maar om het calamiteitennummer van de eigenaar te bellen. Die arme man schrok zich het rambam en kwam met kleine oogjes en warrig haar meteen kijken wat er loos was. Gelukkig was het probleem met het omzetten van één knop opgelost en konden we lekker onder de douche. Intussen hadden we de keuken gepoetst, de afwas gedaan en het ontbijt voorbereid. We hadden met de club afgesproken dat we uiterlijk om 9:40 in de auto’s richting Scrapbookwinkel zouden stappen, waar we om 10:00 ontvangen werden. De korte nacht had er wel ingehakt en de ochtend kwam rustig op gang. Een lekker broodje, kopje koffie en paaseitje later waren de meesten wel in staat om gewapend met portemonnee mee richting Heesch te gaan. En zo vertrokken we weer met een kleurige slinger auto’s door de weilanden. Bij de winkel werden we verwelkomd door Rachel die ons verblijdde met 10% korting, de nieuwe Creatief met Foto’s en een kadootje. Helemaal top! Er werd dan ook enthousiast gewinkeld en menig mandje werd met leuke scrapspullies gevuld. Op de terugweg gingen Jennie, Lea en ik langs de bakker en vervolgens terug naar het huis, waar Cécile, Ghisèle en Thérèse bezig waren met het voorbereiden van de lunch. Shoppen maakt hongerig, en dus werd er flink genoten van de broodjes, salades en verse soep.
Daarna ging vrijwel iedereen weer snel aan de slag. De eerste mini-albums werden afgemaakt en er werd zelfs een start gemaakt met het maken van uitwerkingen voor de verschillende Royal wedstrijden van deze maand. Sommigen vertrokken zelfs lekker de speeltuin in voor een kleine fotoshoot. Het was dan ook echt prachtig weer. En het huis staat behoorlijk uit de wind, dus het was ook prima vertoeven buiten op een stoel. Dat lekkere weer gaf meteen het gevoel alsof we écht vakantie hadden en niet maar een weekendje van huis weg waren!
Aan het einde van de middag was het tijd om op te ruimen omdat er gesteengrilld ging worden. Inmiddels een heerlijke traditie waar we graag onze scrapspullen een paar uurtjes voor aan de kant zetten. Cécile had het weer prima voorbereid en al snel konden we aan tafel om lekker de grillen. De knoflooksaus was weer heeeeeeeeerlijk! ’s Avonds werd er nog hard doorgewerkt, al gingen we denk ik allemaal wel wat vroeger naar bed dan zaterdag. Tenminste....als je je bed kon bereiken! Want een aantal gekke grieten had het idee opgevat om onze slaapkamervloer te beleggen met een megahoeveelheid marsjes, snickers, twixen.....wat een grap! Die dames dachten vast dat Jennie om te kopen was voor de Royal Bingo! Het was echt een flinke tas vol met chocolade, niet gewoon meer. Daar gaat het dieet van maandag...hihihihi. ’s Nachts nog even enorm geschrokken toen Steef ineens naast mijn bed stond omdat ze wilde afsluiten maar ik de sleutel nog in mijn broekzak zat (domme ik), maar daarna heb ik niks meer meegekregen. Ben als een blok in slaap gevallen.
Zondag
De dag begon al weer goed, rond kwart over zeven rolde ik mijn bedje uit en vond tot mijn verrassing een doodstille huiskamer en keuken. Iedereen lag nog lekker op één oor! ’s Morgens staat er altijd het puinruimen van de zaterdagnacht op het programma, dus ik begon enthousiast te kletteren met de afwas, de vuilnisbakken en meer van dat soort ongein. Ondertussen klets ik dan een beetje tegen mezelf (jaja, ik ben niet helemaal wijs). Even later rolde ook Jennie de keuken in en samen bereidden we de dag voor. Komt ineens uit het niets Stéphanies hoofd vanachter een croptafel tevoorschijn!!! We schrokken ons dood want we hadden niet verwacht dat er iemand tussen de papiersnippers en croptassen lag te slapen! Plus ik had net een bak herrie gemaakt van heb-ik-jou-daar (én tegen mezelf zitten keuvelen...). Een wonder dat ze er niet eerder van wakker is geworden.
Na een uurtje waren de meesten dan toch eindelijk klaar voor deze laatste dag, al waren er flink veel kleine oogjes en slaperige gezichtjes. Maar het zonnetje scheen ook vandaag weer, dus we konden er tegen aan. Na het ontbijt ging een delegatie voor een tweede (of derde?) rondje naar Heesch. Ineens hadden we namelijk allemaal besloten dat die ijzeren tagrims het hélemaal waren en dat we die allemaal moesten hebben. Carola en de Breda-club namen de verlanglijstjes mee, terwijl de rest weer rustigjes aan de slag ging. Voordat we het wisten was het al weer één uur en serveerde Cécile een heerlijke lunch met pastasalade, aardappeltjes-salade en scrambled eggs...mmmm! En daarna begonnen de eersten weer zoetjesaan met inpakken. Bedden afhalen, spullen bij elkaar zoeken, tassen weer inpakken. Aan het einde van de middag, rond vier uur, namen we afscheid van de meesten. Wat gaat zo’n weekend dan toch snel! En wat ontmoet je toch steeds weer leuke nieuwe scrapsters. Een aantal van hen had overigens nog een flinke autotocht voor de boeg! Raar hoor, ineens is zo’n huis dat het hele weekend bol heeft gestaan van alle creativiteit, een hoop geklets en gezelligheid weer leeg. Met de laatste mensen hebben we het huis weer aan kant gemaakt...want opruimen en schoonmaken hoort er ook bij! En toen was het echt weer voorbij. Het achtste Camp sloten we af met een heel voldaan gevoel! Met Jennie en Lea ben ik nog een hapje gaan eten en we lieten het hele weekend nog eens de revue passeren. Wat kon er beter? Wat ging er goed? Wat zou iedereen ervan hebben gevonden? Toen was het ook voor ons weer tijd om onze eigen weg naar huis te vervolgen. Jennie reed weer richting Badhoevedorp, en Lea en ik naar Nijmegen. En moet dat we waren! Moe, maar voldaan. Ik kan nu al niet wachten tot half april.....want dan mogen we weer op Camp!
