Vrijdag 23 november 2007
Nog maar koud terug uit Azië stond alweer het zevende Camp voor de deur! En koud was het, brrrrr, ik was niks meer gewend! Gelukkig had ik nog twee dagen om weer te wennen aan de Hollandse winter voordat de drukte en gezelligheid van het scrapweekend weer op het programma stond. Nog snel even gewerkt aan de voorbeelden, de laatste dingen doorgesproken en toen was het weer zover. Ik had al een tijdje naar dit camp uitgekeken, want er kwamen een boel bekenden en dat staat altijd garant voor een hoop plezier. Vrijdagochtendvroeg reed Jennie mijn kant tegemoet en liep ik nog te stressen want uiteraard was mijn tas nog niet volledig ingepakt en ik had nog niet alle foto’s uitgeprint, en oja de steengrill moest ik ook niet vergeten. Altijd lachen om te zien wat een enorme berg zooi Jennie en ik meeslepen op zo’n weekend. Gelukkig was Marijn vrij en kon hij mooi helpen met het herinrichten van de auto. Het is goed om een man met deze expertise te hebben! Gelukkig paste de hele bende erin en konden we op weg naar Schaijk. Het feest kon beginnen!
Eerst de goodiebags in elkaar gezet en vervolgens op weg gegaan naar de supermarkten om alle boodschappen te halen. Met twee karren vol drank en eten (en kilo’s pepernoten, het is niet voor niets bijna Sinterklaas!) stonden we een lange tijd te mutsen bij de kassa (ze zijn in Schaijk niet zo heel snel... hihihi) voordat we eindelijk weer terug konden richting huis. Jennie presteerde het nog om haar zware kar bijna vanaf het stoepje zo op de rijbaan om te laten kieperen en de bewoners van Schaijk keken ons maar vreemd aan. Raar volk, die grieten!
Lea, Jennie en ik gingen, na het uitladen van de boodschappen, snel nog even wat eten bij het restaurant bij de Rijksweg, wat ook ditmaal weer een hele belevenis was. Ze schenen ook vier soorten pannenkoek te serveren (met kaas, met appel, met spek en naturel). Dus ik vraag heel enthousiast aan het meisje-van-het-restaurant of ze ook kaas/spek kunnen maken. ‘Nee’ was in eerste instantie het antwoord! Vrij vreemd, zou je toch denken. Maar ze wilde het wel even aan de kok na gaan vragen....Dat was helemaal een magisch moment. Ze kwam terug en kon melden dat de kok had gezegd dat het misschien toch wel kon. Nouja laat dan ook maar hoor, dacht ik, maar nee, ik mocht het echt proberen. Met veel pijn en moeite had ik eindelijk mijn kaas/spek-pannenkoek (is ook een vrij moeilijke combinatie als je zowel kaaspannenkoek als spekpannenkoek op je menu hebt staan, maar alas), en Lea beloofde ons dat we volgende keer naar een écht pannenkoekenhuis zouden gaan. Gelukkig! Weer aangekomen bij het huis stonden binnen een mum van tijd de eerste dames klaar om de aftrap te geven voor ons zevende ScrapCamp. Het was gezellig om zoveel bekende gezichten te zien en al gauw was het merendeel binnen en konden we beginnen. Na het rondje huishoudelijke mededelingen (dat op de één of andere manier veel hilariteit oplevert) en het doornemen van het programma was het tijd om te beginnen met de twee projecten die we voor dit Camp hadden voorbereid. Dit keer stond onze projectavond in het teken van transparant, en we hadden een 3-delige fotostaander van acryl waarmee we aan de slag gingen én een boekje van dikke transparanten. De goodiebags die we uitdeelden waren gevuld met papierlijnen van My Mind’s Eye (gesponsord door ScrapArt!) en pasten perfect bij deze winterse projecten. Al snel waren de meesten dan ook lekker aan de fröbel. Die avond werd er ook nog goed geruild en verhandeld! Een aantal mensen had flink opgeruimd thuis en er kon dan ook erg leuk tweedehands spul op de kop worden getikt. Hopelijk een traditie die bij de Camps zal blijven, want wat is er nu leuker om tijdens het croppen ook nog eens voor weinig geld je verzameling uit te kunnen breiden? Dat doen we dus volgende keer weer!
Het was maar goed dat we redelijk op tijd ons bedje in zijn gekropen, want sommigen hadden helemaal de scrapgeest en scrapten en kletsten bijna de hele nacht door! ’s Nachts komen altijd de beste (en sterkste!) verhalen naar boven. Wijntje drbij, snackje drbij en lachen maar. Ja, als ik ‘s nachts uit de huiskamer nog slappe lach hoor komen, dan weet ik dat het wel goed zit en dat de toon voor een gezellig weekend is gezet!
Zaterdag 24 november 2007
De ochtend begon weer vroeg met het opruimen van de keuken (ik wil niet weten wat er ’s nachts allemaal voor dingen gebeuren als ik lig te slapen!). De chips lagen tot op de grond en de pepernoten tot in de (nep)-plant. Het was dus weer een feestelijke nacht geweest!
We moesten snel een ontbijtje naar binnen werken, want er stond een bezoekje aan de Scrapbookwinkel in heesch op het programma! Hier hadden we natuurlijk al naar uit gezien en al vlug reden we al carpoolend richting de winkel. Daar wachtte Yvonne ons op en vertelde dat ze 10% korting, een nieuwe uitgave van CmF en een kadootje voor ons had klaargelegd, dus iedereen kreeg er al helemaal zin in. Als een losgeslagen kudden renden we weer de winkel door en werd er goed geshopt en uitgezocht. Het is altijd komisch om te zien dat de dames die klaar zijn met shoppen met een bakje koffie in de ruimte naast de winkel zitten en dat er dan flink in andermans tasjes wordt geneusd. Vaak vind je dan net hetgeen dat je op je eigen ronde niet hebt zien liggen en wat tóch wel heel erg leuk is! Hopla, dan gewoon nog een tweede (of derde!) keer door de winkel heen, geen probleem! Ook de kralenwinkel werd dit Camp door sommige dames weer bezocht, want hoe meer plekken dat we ons geld uit kunnen geven, hoe beter natuurlijk!
Rond één uur hadden we de hele club weer compleet in het huis en was het tijd voor een heerlijke lunch à la Cécile, waarna de nieuwe aankopen werden geshowd en er verder werd gegaan met de verschillende projecten en layouts waar iedereen gisteren mee begonnen was. De middag verliep vervolgens heerlijk rustig. Aan het einde van de middag was het tijd om de tafels leeg te maken om de steengrillavond voor te bereiden. We hadden wel trek gekregen in een lekker bakje knoflooksaus, en deze vond dan ook gretig aftrek bij vrijwel iedereen. Het is ook echt iets waar ik altijd naar uitkijk: vleesjes van de keurslager, broodjes van Bakker Bongers en Ciel’s heerlijke sausjes....Natuurlijk zijn de salades en de bakgroenten en het fruit ook heerlijk, maar er gaat toch niets boven de echte knoflooksaus. Lekker stinken met zijn allen!
Na het eten en opruimen deed een aantal dames een wandelingetje over het terrein voor een frisse neus en werden de croptassen weer uitgepakt. De avond duurde nog lang, heel lang, voordat de laatste weer in zijn bedje lag. Maar wat een zalige dag was het weer geweest!
Zondag 25 november 2007
De dag begon rustig met een lekker ontbijtje waarna de eersten al weer aanstalten maakten om nog even een rondje te shoppen in Heesch. De ochtend ging eigenlijk voorbij zonder dat we er erg in hadden. Lekker croppen en werken aan de verschillende projecten. Na de lunch, die overigens weer heerlijk was met soep en salade gemaakte door Cécile, was het eigenlijk de bedoeling om nog even door te werken. Ware het niet dat een aantal gekke grieten wel een heel aparte verrassing in petto had! Ineens verscheen er achter het raam namelijk een heuse Sint met vier zwarte Pieten! Die kregen al bijna een rolberoerte toen ze onze spullenbende zagen, maar toch wilden ze er wel even doorheen ploegen om ons eens even te vragen of wij wel braaf waren geweest. Verstoppen achter de deur had geen zin, ook ik moest eraan geloven! Met de staf en het grote boek (ofwel: de grote multomap hihi) in de hand werd ik door Sint ondervraagd over wat we hier nu allemaal aan het doen waren. De pieten zochten vervolgens een paar dames op om daar eens een gezellig babbeltje mee te maken. Zo ondervonden we dat Simone’s baby wellicht van zwarte piet afkomstig was en was Annie dusdanig verbouwereerd door dit hoge bezoek dat ze van schrik gewoon verder scrapte. Regelmatig vlogen de pepernoten in het rond en het was een gekke en dolle boel. Uiteraard lustte Sint wel een wijntje en de pieten ook (op eentje na die heel beleefd zei dat hij pas 13 was....*oeps* sja dat zie je ook niet he, zo onder de schmink!) en vervolgden we onze weg naar buiten om een leuke groepsfoto met de Goedheiligman en zijn helpers te maken. Sint bleek aan een wijntje meer dan genoeg te hebben want hij had handen met een eigen repertoire en op de foto zie je mij dan ook heel verschrikt kijken omdat Sint blijkbaar vond dat mijn kont ook braaf was geweest dit jaar. Tijd om op de stappen ouwe!!! Het was echt verschrikkelijk lachen, maar we houden ons hart vast! Volgende keer een paashaas? Of nog erger, een stripper???? Oh jeetje toch.
Daarna kwam er natuurlijk weinig meer van werken. We begonnen langzaamaan met ruimen en poetsen, en aan het einde van de middag was het weer tijd om afscheid te nemen van elkaar. Het was weer een raar moment om na zo’n intensief en gezellig weekend een leeg huis achter de op slot te draaien. Het was echt een supercamp,en we hopen dat iedereen zo genoten heeft als wij!
