Week in Review

Week 36 in review

Hier een klein overzichtje wat we zoal gedaan hebben de afgelopen week. Het belangrijkste was toch wel dat school weer begon en we nu een grote kleuter in huis hebben. Elias is in groep 2 bij juf Maria begonnen. Ook Floris is weer naar de opvang, het laatste jaar alweer voordat hij ook mag gaan kleuteren. Het is zo’n lekker duo.

img_1345

Verder:
– haalde ik 24 kilo appels bij de appelboer en weckte ik een groot deel tot appelmoes voor de komende winter. Yum!
– eet Jonas sinds deze week elke dag fruit, hij vindt het heerlijk! Komende week gaan we met de groente aan de slag.
– kwam Jennie langs! Samen hebben we een stapel Sinterklaaskits gemaakt en bijgekletst over vanalles en nog wat. En een heerlijk taartje voor haar verjaardag gegeten op het terras!
– Was het tijd om eens wat spontaans te doen, en hebben we dus lekker gesteengrilld in de tuin!
– Moest de megaheg voor ons huis gesnoeid worden. Altijd een monsterklus, maar hij zag eruit als een ontplofte rimboe, dus het moest écht. Heel blij dat dit gebeurd is.
img_1432

 

Week 33 in review

(dit schreef ik drie weken geleden. Nooit gepost….te druk…maar omdat ik het wél wil onthouden plant ik hem toch even op de blog).

Ah, drie jongetjes.

Ik zou mijn oude zelf hartelijk uitlachen; met één kind was het echt een peulenschil. En twee was ook nog prima te doen. Het is pas met drie dat je echt handen tekort komt. Ben je de een eten aan het geven, pleurt de tweede net van een kastje af en heeft de derde in zijn ondergoed de voordeur open gedaan en staat hij een gesprek te voeren met een nietsvermoedende postbode. Soms is het net een klucht.

img_0747img_1424

Het zijn de dagen dat ik alleen ben, die het ingewikkeldst zijn. Met zijn twee is het wel te overzien. Maar op vrijdagen gaat Marijn werken in Nijmegen en daarna naar de band en hij is pas ’s nachts weer thuis. Het moment in de week waar hij het meest naar uit ziet, is het moment waar ik het meest tegenop zie.

Neem vandaag: Jonas voelt zich ellendig na vaccinaties gisteren en een nacht van heel veel overgeven. Hij heeft een soort uitslag waarvan ik niet weet wat ik er precies mee moet. Hij wil niet eten, niet slapen, niet vastgehouden, hij wil niks. Floris heeft om onduidelijke redenen ál zijn kleren uitgetrokken en is luid zingend op de bank aan het springen. Elias kan niet stoppen met onsamenhangende verhalen vertellen, vragen wanneer hij nou ein-de-lijk die cracker krijgt die ik hem beloofde en is boos omdat ik niet nú met hem het krokodillenspel wil doen. Ondertussen vraag ik me af hoeveel wassen ik vandaag moet draaien, of ik misschien nog tijd heb om het wiegje op marktplaats te zetten, en of ik überhaupt vandaag al m’n tanden heb gepoetst. Ik denk het wel. Maar het kan ook gisteren zijn geweest.

Kortom, ik heb niet echt het gevoel dat ik alles onder controle heb. Het is zo’n dag dat je je ’s morgens al afvraagt wat een acceptabele tijd is om de televisie aan te zetten zodat je misschien een keer zonder publiek naar de wc kan. Een dag waarop je je afvraagt hoe ik in godesnaam vanaf maandag weer 28 uur werken erbij in de mix ga gooien. Een dag dat pannenkoeken met chocopasta moeten doorgaan voor een okeeje kindermaaltijd (ik ben te moe om te discussiëren over hoeveel-hapjes-groente-moet-ik-nog en jakkes-dat-lust-ik-niet). Een dag dat je denkt: nog 8 uur en 26 minuten en dan ligt het weer in bed en hebben we het overleefd.

Tropenjaren, noemen ze het. Ik snap dat. En hoewel soms de dagen zo ontzettend lang duren en je van uitputting niet weet waar je het moet zoeken, de tijd gaat snel. Veel te snel. Ze worden zo vlug groot. Je knippert met je ogen en er zijn vier maanden om. Je gaat zo op in de drukte van alledag dat je niet geniet van wat er allemaal gebeurt. En dat wil je ook niet. En dus ploffen we maar met zijn allen op de bank en kijken we Olympische Spelen. De een zonder kleren, de ander half slapend bovenop me, de derde met duizend vragen (en nog steeds geen cracker). Het maakt allemaal niet uit. Morgen zien we wel weer verder.

Week 40 in review

Ik vrees dat het nu toch echt het einde is van de mooie, zonnige en warme herfstdagen. Voor komende week staat er weer regen en kou op het programma. Een mooi moment dus om snel even de tuin wat winterklaar te maken. Onze platanen moeten we in het najaar snoeien….echt een monsterklus. Van mei tot en met september zijn we alleen maar blij dat we ze hebben, maar als dan aan het einde van het seizoen gesnoeid moet…jakkiebah. Zaterdagmiddag hebben we de hele middag in de tuin gespendeerd, en gelukkig is het weer klaar!

IMG_6996

Verder hebben we afgelopen weekend nog even aangegrepen om met opa en oma een dagje Efteling te doen. Gelukkig was het zondag nog prima weer om door het sprookjesbos te struinen (samen met 342.746 anderen).

En helaas, Elias was nog steeds niet groot genoeg om in alle achtbanen te mogen 😉 Het arme kind, hij wil naar eigen zeggen niets lievers, maar is eigenlijk nog te bang om dichtbij de-reus-en-klein-duimpje te gaan staan. Dat zal nog wat worden in de achtbaan, trauma’s voor het leven, hihihihihi.

efteling

 

 

Goedemorgen!

 

 

foto

Het is tien jaar geleden dat ik Royal Lemon startte. En het is vijf jaar geleden dat ik voor het laatst blogde. Tijd om het roer om te gooien en allebei weer nieuw leven in te blazen! Vanaf nu kan je hier weer regelmatig lezen over de dingen die ik meemaak en die ik fröbel. Binnenkort hoop ik ook mijn eigen webwinkeltje aan deze site toe te voegen. Kortom, het is een work in progress, maar ik heb ontzettend zin om weer opnieuw te starten! Tot snel!